ԵՐԲ ՄՈՏ ԵՍ ՆՊԱՏԱԿԻՆ

Իրական դժվարությունն ու ցավը ոչ թե արշավանքի սկզբում կամ երկար վազքի ընթացքում է լինում, այլ այն ժամանակ, երբ նպատակակետը տեսանելի է դառնում. այդ ժամանակ է, որ սիրտը, կամքն ու մկանները այնքան սաստիկ են պրկվում, որ կարծես անցնում են մարդու` տոկալու հնարավորության սահմաններից եւ հասնում խզման աստիճանի:

Նպատակակետը ձեզ համար արդեն իսկ տեսանելի է դառնում: Մնում է ձեր սրտի վերջին կանչը ուղղել Ինձ: Վերջին օրերին ապրած ձեր սրտի ու հոգու լարումից արդեն կարելի էր եզրակացնել, որ ձեր արշավն իր վախճանին է մոտենում: Ականջ դրեք քաջալերող Իմ Ձայնին: Հիշեք, որ Ես ձեր կողքին եմ` խրախուսելու եւ տանելու ձեզ դեպի հաղթանակ:
Երկնքի տարեգրության մեջ ամենատխուր վկայությունները նրանց մասին են, ովքեր լավ ընթացան, քաջարի ու կորովի եղան մինչեւ նպատակակետի երեւալը, սակայն վերջին պահին հանկարծ վրիպեցին:

Երկնային բազմությունը կամենում էր բարձրաձայն գոռալ, հուշել, թե որքան մոտ է վախճանը. ուզում էր խնդրել նրանց, որ մի վերջին ճիգ էլ գործադրեն. սակայն նրանք դուրս ընկան ճանապարհից եւ միայն հայտնության վերջին օրը իմացան, թե որքան մոտ էին հաղթանակին:

Երանի թե նրանք էլ կարողանային լռության մեջ լսել Ինձ, ինչպես որ դուք եք անում` մնալով Իմ Ներկայության մեջ: Այդ ժամանակ նրանք էլ ստույգ կիմանային, թե ինչպես որ կա մեղմ ու թույլ Ձայնը, այդպես էլ պետք է լինի լսող ականջը: