ԵՐԲ ՀԱՎԱՏԸ ՊԱԿԱՍՈՒՄ Է

Մարդկային սրտի աղաղակը իրապես արտահայտում է իրեն հույժ անհրաժեշտ հավատի կարիքը. ինչպես պարզ արտահայտում էր այս աղաղակը, որ Ինձ ուղղվեց, երբ Ես երկրի վրա էի: Այս արտահայտությունը ցույց է տալիս հոգու առաջադիմությունը:

Երբ մարդը ճանաչում է Ինձ ու Իմ Զորությունը, ճանաչում է Ինձ` իբրեւ Օգնող ու Փրկող, այդժամ այդ հոգին օր օրի ավելի ու ավելի է հավատում Ինձ: Միաժամանակ այդ հոգին ավելի գիտակից դառնալով` տեսնում է Ինձ վրա ունեցած բացարձակ վստահության
իր պակասը:

«Տեր, հավատում եմ. օգնիր իմ անհավատությանը»: Այս է հոգու առաջադիմությունը: Նախ առաջ եկած հավատք, ապա աղաղակ` էլ ավելի հավատքի. աղաչանք` հաղթահարելու ամեն տեսակ անհավատության արտահայտություն եւ ամեն տեսակ վստահության պակաս:

Այդ աղաղակը լսվեց: Այդ աղոթքը անպատասխան չմնաց: Առավել հավատք եւ միաժամանակ էլ ավելի զորություն տրվեց հայցողին` տեսնելով, որ օր օրի պակասում է իր վստահությունը:

Իմ զավակներն ընտրում են առաջ գնալու այս ճանապարհը եւ հանգրվանից հանգրվան անցնելով` ավելի են մոտենում Ինձ: