ՃԱՆԱՊԱՐՀԻ ՔԱՐԵՐԸ

Ես այստեղ եմ: Չկա մեզ իրարից բաժանող ոչ մի հեռավորություն: Հոգու Թագավորության մեջ գոյություն չունեն երկրային չափման միավորները: Մի սխալ բառը, վախից ներշնչված ձախորդ քայլը, մի կոպիտ քննադատությունը. ահա սրանք են, որ հեռացնում են ձեզ Ինձնից: Ճիշտ ու խիստ կրթություն է հարկավոր ձեզ, որ ինձ համար արված ձեր աշխատանքը առանց արգելքի լինի:

Դուք փնտրում եք Իմ Ներկայությունը. իսկ ովքեր փնտրում են, կգտնեն անպայման: Բայց այս ո՛չ այնքան մարդու որոնումի խնդիր է, որքան առանց պայմանի մարդկային գիտակցության հպատակությունը Իմ Կամքին` կյանքի փոքր, թե մեծ իրողությունների դեպքում: Այս է, որ հնարավորություն է տալիս, որպեսզի Ես Առաջնորդեմ:

Դուք գիտեք տարբերությունը, որ կա ուրախ, սիրող ու զվարթություն բուրող մանկան, որը ձեզ հետ շրջագայության դուրս գալով` սիրով հետեւում է ճանապարհի յուրաքանչյուր անկյունադարձին, առանց այլայլության ընդունում է ձեր յուրաքանչյուր որոշումը ու լռին կատարում տրված բոլոր ցուցումները եւ այն մանկան, որը համառում է ու ըմբոստանում, փնթփնթում է ու ոտքը կախ գցում. հետեւաբար բռնի ուժով է հետեւում քեզ. իսկ իր խաղաղ պահին ասում է. «Այո՛, ուզում եմ քայլել քեզ հետ, մենակ մնալ չեմ կարող. բայց ատում եմ այս ճանապարհը, որով տանում ես ինձ»:

Իմ աշակերտի համար կարեւորը ճանապարհը չէ: Այլ այդ ճանապարհով ընթանալիս իր զգացած ուրախությունն ու սերը: Դուք իսկապես պարտավոր եք ընդունել Իմ Առաջնորդությունը եւ ուրախանալ` ճանապարհի ընթացքում ձեզ հանդիպած առօրյա փոքրիկ արգելքների համար: