ՀՊԱՐՏՈՒԹՅՈՒՆԸ ԱՐԳԵԼԱՓԱԿՈՒՄ Է ՃԱՆԱՊԱՐՀԸ

Հնազանդությունը բանալիներից մեկն է, որ բացում է Իմ Արքայության դուռը. նշանակում է` պետք է սիրել ու հնազանդվել: Ով որ իր սրտում հնազանդվում է Ինձ, հարկավոր պահին կհայտնաբերի, որ Իմ Սերը բնակվում է իր մեջ, եւ իր հերթին սիրով կպատասխանի Իմ Սիրուն ու կապրի Ուրախությունը` Սիրողի ու Սիրվողի փորձառության:

Հնազանդության անհարթ, քարե աստիճանները առաջնորդում են Սիրո ու Ուրախության այն խճանկարին, որ զարդարում է հատակը Իմ Երկնքի: Ինչպես որ երկրի վրա է մարդը իր սիրելիին ասում. «Որտեղ որ դու ես, այնտեղ է տունը» այդպես է նաեւ իմ պարագայում: Ուր որ Ես Եմ, այնտեղ է եւ Իմ Տունը - Երկինքը:

Երկինքը կարող է լինել ամենաանշուք ու ետին թաղամասի կամ պալատի մեջ, ուր Ես կարող եմ Իմ Տունը շինել ամենախոնարհ Սրտի մեջ: Ես բնակվել կարող եմ միայն խոնարհի հետ: Հպարտությունը պահակ է կանգնել սրտի դռան առջեւ, որ թույլ չտա ներս մտնել հեզ ու խոնարհ Քրիստոսին: